โอกาศที่ผ่านมา

นิทานสอนใจครับผม

เรื่องมีอยู่ว่า นายเดช ผู้ที่มีอายุมากแล้วซัก20+เกือบๆ30เค้าได้กลับไปบ้านเกิดเค้า

ที่อยู่นอกกรุงเทพ แล้วไปพบพ่อของเค้า หลังจากนั้นเรื่องราวชวนคิดก็เกิดขึ้น

เมือเค้าพบกับผู้เป็นพ่อแล้วก็ได้เข้าไปกอดพ่อของเค้า
พ่อได้ถามว่า เองทำงานแล้ว แล้วเองไม่คิดจะทำอย่างอื่นหรอ
ตัวเค้าเองจึงถามพ่อว่า แล้วจะทำอะไรต่อหละครับพ่อผมยังไม่ถึงเวลาที่ควรเลย
ดังนั้นพ่อจึงบอกให้เดช ไปเดินเล่นในสวนดอกกุหลาบของพ่อแล้ว
บอกกับเดชว่า "เองรองสิ
ชอบดอกใหนก็เอาเลย
แต่ได้เพียงดอกเดียว
และห้ามหันกลับมาเอา
จนสุดทางให้่เองเดินกลับมา"
เค้าได้ทำตามที่พ่อของเค้าสั่ง
แต่แล้วเดชก็เดินกลับมาพร้อมกับมือที่ว่างเปล่า
พ่อของเดช ยิ้มแล้วบอกว่า "เองรู้หรือยัง
ว่าถ้าหากเองไม่รับโอกาศที่ผ่าน
แล้วเองมัวแต่รอสุดทางเองก็จะไม่ได้อะไรเลย"


เดชยิ้มแล้วอบกกับพ่อว่า "ผมกลับเข้ากรุงเทพผมจะ
นำสิ่งนี้ไปเรียนรู้ครับ"




บางครั้งคนเราก็บอกว่าจะรอ ทั้งๆที่โอกาศอยู่ไกล้ตัว 

ถ้าหากเรารับไม่รองดูจะรู้หรอว่า อะไรคือสิ่งที่ใช่


อย่างน้อยได้รองก็ยังดี
"คำว่าเนื้อคู้ไม่ใช่การรอ
แต่เป็นการค้นหา "

Sakira....♥